Wojskowe szkolenie w dziedzinie walki bez broni powinno być nacechowane realizmem i z tego powodu bardzo odbiega od większości sytuacji znanych ogółowi jako sztuka walki.

Ktoś, kto przechodzi tego typu szkolenie nie może spodziewać się, że wyjdzie bez obrażeń z prawdziwej walki. W realnej walce nie ma mowy o magicznych rozwiązaniach umożliwiających pokonanie przeciwnika siłą woli. Walka gołymi rękami w niczym nie przypomina tego, co widać na filmach.

W ściśle wojskowej walce wręcz nie ma żadnych reguł, toteż nie jest konieczne wystrzeganie się posiadania broni. Wszystko, co można wziąć do ręki i użyć do zadania ciosu przeciwnikowi, stanowi uprawnione uzupełnienie części ciała traktowanych przez żołnierza jako narzędzia walki: rąk, stóp, kolan, łokci, zębów czy głowy.

Każdy przedmiot znaleziony na polu walki może stanowić broń. Jedynymi kryteriami ich użycia są pomysłowość, wyobraĄnia żołnierza oraz wiedza i umiejętności przekazane w czasie treningu psychofizycznego.

Czym zatem jest ten trening ? Dlaczego zwiększa efektywność działania w czasie walki wręcz?

Edukacja żołnierzy jako w pełni wyszkolonych wojowników, czyli trening psychofizyczny, składa się z :

1. Treningu mentalnego : duch walki, determinacja, agresywność - rozumiana jako waleczność a nie agresja, funkcjonowanie w warunkach stresu

2. Treningu fizycznego : kombinacje ćwiczeń, dbałość o sprawność i wytrzymałość, przyswajanie -pamięć mięśniowa, umiejętność walki

3. Treningu technicznego : definiowanie techniki, wariacje techniki, symulacje, działanie w stresie podczas przygotowanych misji - zadań

4. Treningu taktycznego : taktyka walki, taktyka obronna (defensywna), taktyka atakowania (ofensywna)


Trening mentalny (psychologiczny) związany jest z wykształceniem określonych form zachowań (umiejętności i nawyków), które mogą ułatwić uzyskanie zamierzonego wyniku. W zależności od metody treningu, kwalifikacji osób prowadzących i potrzeb uczestników trening może być ukierunkowany na osiąganie różnych celów : przygotowanie do wykonywania zadań w grupie, podwyższanie wytrzymałości psychicznej, odporność na stres i czynniki zakłócające działanie, rozwijanie zdolności koncentracji i podzielności uwagi, utrzymywanie optymalnego poziomu czuwania, uformowanie czynności nawykowych (automatycznych) niezbędnych dla sprawnego wykonywania zadań w warunkach trudnych, szczególnych czy ekstremalnych.

Trening fizyczny - każda walka wręcz jest bardzo wyczerpująca. Mieszanina napięcia psychicznego, ogromnego zmęczenia fizycznego oraz wysiłku potrzebnego, żeby poradzić sobie z bólem, sforują walczącego w ciągu kilku sekund, jeżeli nie jest dobrze przygotowany pod względem fizycznym. Trening fizyczny dla potrzeb walki bez broni powinien zawierać elementy aerobowe (trening tlenowy), do którego należy zaliczyć długotrwałą walkę w wolnym tempie (play fighting), biegi i pływanie oraz anaerobowe (trening beztlenowy), które zapewniają wytrzymałość w przypadku nagłego napięcia mięśni.

Wysoka sprawność fizyczna może okazać się decydującym elementem, ponieważ pomaga żołnierzowi kontrolować oddech oraz pokonać zmęczenie mięśni, które wpływają na pogorszenie techniki walki. Realistyczny trening w zakresie walki wręcz jest bezpośrednio związany z treningiem fizycznym. Przede wszystkim trenuje się w takim ubraniu, w jakim się walczy, w czasie treningu technicznego wprowadza się ćwiczenia fizyczne z mocowaniem, przepychaniem, gdzie ćwiczący cały czas ma kontakt z partnerem. Uwzględniając te czynniki w treningu fizycznym, żołnierz będzie mógł wziąć udział w walce z przeświadczeniem, że jest w pełni przygotowany na wszelkie ewentualności i dysponuje odpowiednim przygotowaniem fizycznym.

Trening techniczny - w ogniu prawdziwej walki zasadniczą sprawą jest ekonomia ruchów. W wojsku walka ma być krótka i nieskomplikowana. Niekiedy prowadzi się trening techniczny pod kątem określonej misji. Wtedy instruktor wybiera najwłaściwsze techniki i dostosowuje je do zadań, które żołnierz ma wykonać. Trening techniczny obejmuje kilka etapów. W pierwszym etapie żołnierze przyzwyczajają się, że walka trwa w chwili, w której następuje kontakt fizyczny. W kolejnym etapie uczy się dostrzegać i wykorzystywać okazje od atakowania i zadawania ciosów. Dalej uczy się, że każda akcja podejmowana w obronie czy w ataku musi prowadzić do logicznego końca tzn. każdy żołnierz powinien powstrzymać, unieruchomić, rozbić, związać lub wziąć do niewoli swojego przeciwnika. W kolejnym etapie dowiaduje się, że celem walki w bliskim kontakcie jest przeżycie. Na każdym etapie szkolenia nauka techniki walki idzie w parze z budowaniem siły fizycznej oraz motywacji psychologicznej. Żołnierze szanują dwa aspekty treningu technicznego - jego pragmatyczność i praktyczność oraz to, że rezultaty są wyraĄne i oczywiste.

Trening taktyczny - oczywiście trudno sobie wyobrazić oderwanie walki wręcz od taktyki działania, choć do tej pory tak właśnie było. Trening walki wręcz odbywał się na macie, na boso i nikt nie mówił, że można kopać i strzelać prawie jednocześnie. Na szczęście ten etap już się kończy. Zgodnie z nowym programem walki w bliskim kontakcie w czasie zajęć z walki wręcz będzie się trenować wchodzenie do pomieszczeń, walkę i poruszanie w ciemności, być może nawet wykonywać zadania strzeleckie po walce bez broni.

"Każdy człowiek walczący o życie szybko przejmuje zwierzęcą mentalność. Przez kilka sekund może zachować jasność umysłu, a jeżeli jest dobrze wyszkolony, automatycznie wykorzysta ten moment do zaplanowania własnego ataku"

A zatem celem treningu psychofizycznego jest szkolenie ludzi pod względem duchowym, fizycznym, technicznym i taktycznym w taki sposób, żeby w czasie potrzeby byli zdolni bronić i atakować z maksymalną szybkością i skutecznością ignorując przy tym ból czy zmęczenie. Można więc powiedzieć, że jest to kompleksowy trening łączący uniwersalizm technik, utylitaryzm treningu i hedonistyczne podejście do walki wręcz.